De Haan, 1 jaar later

Vandaag is het 29 mei, een datum die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Het is exact 1 jaar geleden dat Eefje werd opgenomen en daar sta ik toch wel even bij stil…

Ik herinner me die dag alsof het gisteren was. Hoe we thuis vertrokken, bang voor het afscheid dat zou volgen, die autorit naar zee met een krop in de keel. Hoe goed we daar onthaald werden, elk woord dat er gezegd werd. Hoe we haar kamertje daar hebben ingericht, de praktische zaken die volgden, het overleg, welke kleertjes Eefje droeg, hoe haar haar zat, hoe ze naar de nieuwe omgeving keek, hoe ze meteen begon te spelen… Ieder detail zie ik nog passeren.

Maar ook elke emotie, elke knuffel, elke traan, Eefjes blik toen we haar wenend en krijsend hebben afgegeven… Hoe we daar compleet verslagen buiten wandelden. Het gevoel van toekomen met z’n vieren en naar huis gaan met z’n drie. De huilbuien die nacht bij Floris omdat zijn zusje niet bij ons was. Een intens verdriet en gemis, ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik eraan denk.

En hoe blij we ook zijn dat we die weg hebben afgelegd en hoe dankbaar voor de goede afloop, toch blijft dit ergens een litteken. Ik blik positief terug op het voorbije jaar en we hebben ook heel wat mooie momenten beleefd aan zee, maar het feit dat we Eefje 8 maanden hebben moeten missen blijft een pijnlijke herinnering. We hebben veel gemist in haar ontwikkeling en kunnen nu pas tenvolle genieten van ons gezin. Die vele zorgen en het gevoel dat we veel gemist hebben in haar twee eerste levensjaren blijft hard. Het is iets wat nog niet helemaal een plaats heeft gekregen, maar waar ik wel vertrouwen in heb dat tijd hier veel zal doen.

Een jaar geleden gaven we haar af in de hoop dat het een jaar later beter zou gaan. Dat het sneller zou verlopen en ze zo goed zou eten dat hadden we nooit durven hopen. Vorige week deden we een picknick in het park. Dit lijkt zo normaal, maar voor ons is dit zo bijzonder. Leren eten is één zaak, maar dit ook op andere locaties kunnen en dan een picknick waarbij ze zelf meer vrijheid heeft om rond te lopen is nog een grotere uitdaging. En ook dat deed ze prima en ze genoot ervan. Haar zo zien eten kan me nog altijd ontroeren…

We nemen nu ook echt afscheid van De Haan, het huurcontract van het huisje loopt af dus dit weekend is de grote verhuis. Jammer dat dit net in de Corona periode valt, want we hadden graag nog eens langs gegaan in het Zeepreventorium om dit helemaal af te ronden en iedereen daar nog eens te zien. Maar door voorzorgsmaatregelen kunnen we daar nu natuurlijk niet naar toe. Er kan nog geen extern bezoek op het domein komen aangezien het risico te groot zou zijn.

Dus we keren zeker nog terug om iedereen hier nog eens te zien. En ook om nadien nog eens te genieten van de zee want daar zijn we aan gehecht geraakt.

De Haan, het voelt een beetje als een tweede thuis. Het zal voor altijd een speciale plaats blijven voor ons.

6 gedachten over “De Haan, 1 jaar later

  1. Auy Meerathai 29 mei 2020 — 15:07

    Ik lees met tranen dit verhaal. Ik volg Eefje vanaf het plaatsen van de peg sonde en daarna. Onze dochter heeft vorig jaar okt een pegsonde gekregen. Nu wordt geproken over de hongerprovocatie in ziekenhuis of (dag)opname in seyscentra.
    Wat een ellende allemaal. Ik ben heel blij voor jullie. Het is echt knap van jullie allemaal👍👍
    Gr, Auy

    Geliked door 1 persoon

    1. Dag Auy,
      Wat lastig dat je ook voor zo’n moeilijke beslissing staat.
      Hoe gaat het met je dochtertje? Eet ze zelf ook iets of is ze helemaal afhankelijk van sondevoeding? Of hoe gaat het met jullie als ouder en wat zijn jullie grenzen? Dit zijn de vragen die wij onszelf hebben gesteld om te kunnen beslissen.
      Alleszins sta ik achter hongerprovocatie, maar veel hangt af wat je dochtertje al kan op vlak van eten.
      Laat gerust iets weten als je hierover verder wil praten of nog met vragen zit ofzo.

      Groetjes, Anneke.

      Like

  2. Agnes Peeters 30 mei 2020 — 19:31

    Intense momenten die achter de rug liggen met het nodige succes. Inderdaad ook een deel van haar ontwikkeling moeten missen. Maar nu volop zomeren in eigen land met jullie 2 kinderen bij de hand, Eefje etend, lachend en vol plezier, grote broer ook erg fier. Koester de toekomst.

    Geliked door 1 persoon

  3. Peeters-Lombaerts 17 juli 2020 — 09:04

    O wat ben ik zo fier op jullie allemaal, want ieder heeft er ook moeten mee omgaan en aanvaarden, elk op zijn eigen manier. Geniet met volle teugen van het leven, en alle geluk 🍀 is jullie gewenst met jullie prachtig gezinnetje.
    Echt top.
    Marcel & Rosette.

    Geliked door 1 persoon

  4. Mieke De Buck 25 juli 2020 — 12:02

    Kippenvel als ik dit allemaal lees, Blij dat het zo goed gaat met jullie. We denken nog vaak aan Eefje!
    Een dikke knuffel aan Eefje
    Liefs Mieke (leefgroep A)

    Geliked door 1 persoon

    1. Dag Mieke, bedankt voor je lieve reactie. Wij denken hier ook nog vaak aan jullie hoor. Als dit virus achter de rug is dan komen we jullie zeker nog eens een bezoekje brengen.
      Vele groetjes van ons allemaal en een dikke knuffel terug van Eefje.
      Xx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close